Dost Bulmak Cok Zor Bizim Koyde Now

Sabahın köründe tarlaya giderken verilen o selamlar bile yorgun artık. Herkesin elinde bir telefon, gözü kendi toprağında değil, başkasının vitrininde. Eskiden imece vardı; birinin damı mı akıyor, tüm köy damın üstündeydi. Şimdi komşunun duvarı yıkılsa, "Benim bahçeme taş gelmesin de gerisi mühim değil" deniyor.

Yine de her sabah umutla çıkıyorum sokağa. Belki bugün bir selam, sadece selam olduğu için verilir. Belki bugün biri "Nasılsın?" derken, cevabını gerçekten merak eder. Çünkü biliriz ki; insan insana her zaman muhtaçtır ama dosta olan açlık, ekmeğe olandan her zaman daha derindir. Dost Bulmak Cok Zor Bizim Koyde

Peki, suç kimde? Şehir mi girdi kanımıza, yoksa kalbimiz mi kurudu bu bereketi kaçmış topraklar gibi? Belki de gerçek dostluğu yanlış yerde arıyoruz. Belki de dost, o eski çınarın altındaki sessizlikte, bir köpeğin sadık bakışında ya da karşılık beklemeden uzatılan bir çift nasırlı elde saklı. Sabahın köründe tarlaya giderken verilen o selamlar bile